Ik heb echt lang nagedacht over dit onbekende
avontuur. Na een screening, een flinke financiele
aderlating en een lange wachttijd, was het dan
eindelijk zo ver. Ik kon haar op Schiphol ophalen.
Het enige dat ik wist, was dat ze gezond was met
een geschatte leeftijd van 2 jaar. Op foto's zag ik
alleen een warrige bos haar. Het was liefde op het
eerste gezicht, van beide kanten. Ik tilde haar op
en ze klampte zich aan mij vast alsof ze me nooit
meer los wilde laten. In de auto een Spaanstalige
cd opgezet, dat zou haar vast bekend voor komen,
want ze kwam tenslotte van de Canarische Eilanden.
Thuisgekomen bleek ze erg bang te zijn, ze liep me
overal achterna. Op vaste tijden eten kende ze niet,
ze had haar hele leven uit de vuilnisbak gegeten.
Nu, een paar jaar later, is ze echt een prinses.
Ze gaat vaker naar de kapper dan ik, haar nageltjes
worden gemanicuurd en helemaal geparfumeerd
komt ze thuis. De hele dag ligt ze op de bank een
beetje naar buiten te kijken. Als het bedtijd is kijkt
ze me aan van: 'doe jij het licht mee uit?'
In al die jaren heeft ze nog geen kik gegeven, maar
we begrijpen elkaar zonder woorden als ze me aankijkt
en zucht: 'geen beter leven dan een hondenleven'.
De Langstraat Bruist, december 2010
