Een aantal jaren geleden kregen we van schoonpapa de
uitnodiging om met de hele familie, 14 man sterk, mee te
gaan op wintersport. Nu moet je weten dat ik een geweldige
hekel heb aan kou en ook nog hoogtevrees. Twee redenen
om mij niet in dit avontuur te storten. Maar tegenwerpingen
als 'je voelt daar geen kou', 'lekker in het zonnetje zitten
met een choco-rum', 'als je eenmaal op wintersport bent
geweest wil je niets anders', haalden mij toch over.
Dat heb ik geweten. Gezellig met twee busjes richting
Oostenrijk, waar bij aankomst bij het familiechalet geen
centimeter sneeuw bleek te liggen. 'Daar kom ik mooi mee
weg', dacht ik nog. Totdat de volgende ochtend de wereld
helemaal wit was. Niet alleen lag er plotseling een meter
sneeuw, maar door een ondoordringbare mist was er geen
zonnetje te bekennen. Er was geen ontkomen meer aan,
schoenen en ski's gehuurd, uiteraard passend bij mijn
trendy skipakje en op naar de skischool. Nu ben ik redelijk
stoer, dus op het kinderweitje had ik nog genoeg praatjes.
En ook toen we na enkele dagen met alleen zo'n houtje
onder je achterwerk naar boven werden gesleurd, ging het
nog wel. Naar beneden kijkend in die immense diepte kreeg
ik voor het eerst echt misselijkmakende kriebels in mijn buik.
Dat jaar ben ik zonder botbreuken en kleerscheuren keer op
keer naar beneden gekomen, maar vraag niet hoe! Hier heb
ik dus echt geen talent voor. Nog een paar jaar ben ik
meegegaan, uren prive-les genomen, maar desondanks
boven op groepjes andere skiers geknald, stokken en
skibrillen gebroken, kniebanden verrekt, goh, wat een
leuke vakantie! Skien leer ik dus nooit en bovendien vind
ik het gewoon echt-niet-leuk, het enige wat mij uitermate
beviel was de choco-rum.
Dus dit jaar, nadat ik de joelende familie heb uitgewuifd,
stap ik op het vliegtuig naar een warm land, waar ik geen
kou hoef te hebben, ik vooral niks moet en lekker veilig op
een strandje kan liggen. Zouden ze daar ook choco-rum
hebben?
De Langstraat Bruist, februari 2011
